De glas-glasconstructie verdeelt de mechanische overspanning gelijker omdat beide gelijkvormig een gelijkaardig stijfheids- en thermisch uitzettingsgedrag delen. Een polymeer achterblad is flexibeler en kan microscheurtjes rond celverbindingen ontwikkelen als de module buigt onder terugkerende wind- of sneeuwbelasting.

Deze verschillen worden pas enkele jaren na de inbedrijfstelling het meest zichtbaar, lang daarna zal een routinematige visuele inspectie iets ongewoons aan het licht brengen. Daarom zijn statische belastingwaarden en veldgegevens op lange termijn belangrijk dan een eerstejaarsinspectie.

Een polymeer achtervel blijft een werkzaam van meerdere decennia tien minste gedeeltelijk doorlaatbaar voor waterdamp. Glas is effectief ondoordringbaar, dus een glas-glasstructuur houdt vocht weg van het inkapselingsmiddel en de celverbindingen zijn veel consistenter gedurende de maximale hoeveelheid.

Ditzelfde barrière-effect vertraagt ​​PID-gerelateerd vermogensverlies, omdat potentieel geïnduceerde degradatie wordt veroorzaakt door vocht in combinatie met spanningsstress tussen de cel en het geararde frame, wat het belangrijkst is voor grote op de grond geïnstalleerde arrays bij hogere systeemspanningen.

Geen enkele structuur wint op elke factor. Constructie met dubbel glas leidt op het gebied van vochtbestendig, PID-bestendig en bifaciale versterking, terwijl constructie met enkel glas een overtuigend houdt op het gebied van gewicht en indirecte kosten. Daarom moet de beslissing het project volgen in plaats van een vaste voorkeur.

De totale eigendomskosten volgen zelden alleen de aankoopprijs als een systeem naar verwachting tweeënhalf decennia of langer meegaat. De onderstaande tabel vat samen hoe de twee structuren zich doorgaans vergelijken bij gebruik op de grond en op het dak.